Nog 30 dagen

...in een land hier niet zo ver vandaan,
een meisje, zorgzaam en pienter, met een ijverig bestaan.
Dag in, dag uit, sprong zij over vele horden,
met de droom om ooit dokter te worden.

Slechts een paar dorpen verder, onder dezelfde maan,
woonde een jongen, met de mensheid zeer begaan.
Dromerig van geest, niet altijd goed met de tijd,
maar rijk aan gezelschap en gezelligheid.

Op een dag in tweeduizendveertien kruisten hun wegen,
toen zij in dezelfde klas hun lessen kregen.
Slechts een jaar eerder ving zij zijn naam al op,
onbewust was deze blijven hangen, alsof deze riep: "let op".

Niet lang daarna werden ze trouwe kameraden.
Zo raakten langzaam verweven, hun paden.
Ze praatten diep over het leven, met vuur en met kracht,
tussendoor een grap of plagerij, soms tot diep in de nacht.

Maar ondanks de vriendschap, voelde zij een gemis:
wat als hij eigenlijk mijn soulmate is?
Na lange tijd zag zij haar wens in vervulling gaan,
toen Oud en Nieuw de vonk deed overslaan.

Toch was dit verhaal geen 'eind goed, al goed',
want tijdens die dagen ontbrak het hem aan moed.
Het eindexamen dreef hen naar steden apart,
en twijfel begon te broeden in zijn hart.

Maar wat je geen aandacht geeft groeit,
de verliefde gevoelens lieten ook hem niet ongemoeid.
Op een dag besefte de jongen, starend naar zijn plafond,
dat hij haar na al die tijd niet meer missen kon.

Dus zo begon een leven vol reizen, telkens met de trein,
om elk weekend even samen, even dichterbij te zijn.
Het leven was soms mooi, soms bijzonder zwaar,
maar altijd vonden zij liefde en ook troost bij elkaar.

Welke tegenslag ook op hun pad werd gelegd,
ze bleven elkaar kiezen, altijd oprecht.
Dus zo, na jaren van liefhebben en NS oponthoud,
werd eindelijk samen een thuis opgebouwd.

De kers op de taart kwam nog voor zij was afgestudeerd:
de jongen had in het geheim iets bijzonders geleerd,
ontdekking lag maandenlang op de loeren.
Met muziek hoopte hij haar te ontroeren.

Nadat hij speelde, bleef het even stil,
maar toen zei zij volmondig...